Welkom bij Plastische Chirurgie Gesnapt, de podcast waarin we een realistische blik werpen op de wereld van plastische chirurgie. Wij zijn Nicholas Wilssens en Margot Den Hondt, beide erkend plastisch chirurg en zaakvoerder van PUUR kliniek in Rotselaar. En met deze podcast willen we plastische chirurgie begrijpelijk maken en dichter bij jou brengen.

Naast ons werk in PUUR kliniek is Nicholas ook actief in het Sint-Trudo Ziekenhuis in Sint-Truiden, terwijl Margot haar expertise inzet in het Ziekenhuis Oost-Limburg in Genk en Lanaken. We bespreken openhartig onze ervaringen, beantwoorden jouw vragen en delen inzichten over wat plastische chirurgie écht inhoudt.

Bezoek onze website www.plastischechirurgielimburg.be of puurkliniek.be voor meer informatie. Of volg ons op Instagram en Facebook via @art_in_surgery en @puurkliniek. Laten we samen de wereld van plastische chirurgie verkennen. 

​

 Vandaag gaan we het hebben over een klassieker, namelijk de buikwandcorrectie of de abdominoplastie.

 

Elk jaar doet de Internationale Vereniging van Esthetisch Plastisch Chirurgen, ISAPS, een global survey, dus een survey over de ganse wereld, om te peilen welke ingrepen er bijvoorbeeld het meest frequent worden uitgevoerd. En in 2024 stond de buikwandcorrectie op de vierde plaats van de meest frequent uitgevoerde ingrepen voor plastische chirurgie bij vrouwen, na liposuctie, bovenste ooglidcorrectie en borstvergroting.

 

Ja, en die vierde plaats was goed voor zo'n miljoen procedures in 2024. Dat is natuurlijk een enorm aantal. En vandaag gaan we jou meenemen achter de schermen. Hoe doen plastische chirurgen dit vandaag? Wat is er veranderd in de afgelopen twintig jaar en wat niet? Dat gaan we proberen te doen aan de hand van een studie die onlangs is verschenen en waarin men aan 256 Amerikaanse chirurgen heeft gevraagd naar welke techniek ze gebruiken, welke bijkomende procedures ze doen, de patiënten die ze behandelen bij een buikwandcorrectie. En dat is toch wel boeiend, want patiënten denken vaak, die ingreep, zo'n buikwandcorrectie dat bestaat al jaren, dat is toch al jaren hetzelfde?

 

Wel, het antwoord is ja en nee. Ja, doorheen de jaren, de operatie zelf, het woord klinkt vertrouwd maar er zijn toch wel wat technische verfijningen aan toegevoegd in de loop der jaren. Ook al lijkt het aan de buitenkant misschien hetzelfde in de zin dat het litteken hetzelfde is, maar toch zijn er heel wat dingen veranderd.

 

De basis van de operatie, dus het wegnemen van de overtollige huid, het herstellen van de spieren, het verplaatsen van de navel, die is hetzelfde gebleven. Maar de manier waarop we daar geraken, aan bijvoorbeeld de spier, of hoe we met de navel omgaan, dat is veel subtieler geworden. We gaan minder huid losmaken, we gaan minder trauma veroorzaken aan de weefsels.

 

We hebben meer respect voor de bloedvoorziening van de buikwand, voor de lymfe afvoer, dus de vochtafvoer in onze buikwand, met als toch wel een heel belangrijk doel, zijnde minder complicaties en een mooier en beter herstel. En ook een vlotter herstel.

 

Een belangrijk verschil voor patiënten in die 20 jaar zijn de drains of de slangetjes die na die operatie aanwezig zijn. Concreet, een drain is eigenlijk een buisje dat geplaatst wordt aan de binnenkant en dan door de huid wordt geprikt. En dat wordt eigenlijk gebruikt om het overtollig vocht en het overtollig bloed na zo'n ingreep af te voeren. Wel, vroeger kreeg bijna iedereen zo'n drain. Dat zien we de dag van vandaag steeds minder en minder.

 

En dat is dan niet zozeer omdat de risico's op een bloeding of op een vochtophoping nadien genegeerd worden, maar vooral omdat er eigenlijk veel meer gewerkt wordt van hoe gaan we die nu gaan voorkomen. 

 

Ja, en één van die aanpassingen daarbij is het gebruik van progressive tension sutures of quilting sutures. En dat zijn een speciaal type hechtingen die de huid intern gaan fixeren, echt gaan vastzetten op de buikwand. Zodat er minder dode ruimte is. Zodat er minder opening is tussen huid en onderhuids vetweefsel enerzijds, en de buikwand met de spieren anderzijds. Minder dode ruimte, minder plaats, betekent minder vocht dat kan blijven staan en dat achteraf dan ook problemen kan geven. Natuurlijk als we zo'n hechtingen aanleggen is het ook wel belangrijk dat we de patiënt daar goed van informeren want in het begin ga je natuurlijk, als je de huid of net onder de huid het weefsel vast zet aan de buik dan ga je daar allemaal deukjes zien op de plaats waar die hechtingen zijn gezet, maar die worden met een verteerbare draad gezet en we weten dat dat ook van voorbijgaande aard is, maar dat is heel belangrijk dat je dat als patiënt weet dat dat in het begin er een beetje gek of een beetje abnormaal uit lijkt te zien.

 

Een volgende evolutie die in die twintig jaar wordt opgemerkt is dat er steeds vaker gebruik wordt gemaakt van TXA. En TXA, wat is dat? Dat is tranexaminezuur. En even heel wetenschappelijk, dat is een antifibrinolyticum. En dat wil zeggen dat dat het oplossen van bloedklonters eigenlijk gaat afremmen.

 

Dus wanneer je bloedt, gaat jouw lichaam dat bloed doen stollen, om die bloeding te stoppen. En een product zoals TXA, die gaat eigenlijk het oplossen van die bloedklonters gaan afremmen, om zo eigenlijk bloedverlies te verminderen en ook blauwe plekken te verminderen. Maar belangrijk hierbij is, dat onderzoek loopt nog, niet iedereen gebruikt dat.

 

Het is nog niet helemaal duidelijk bij welke patiënten je dat het beste gebruikt, bij welke patiënten niet. En welke dosis je dan idealiter gebruikt, is ook nog niet hard wetenschappelijk bewezen. Maar zoals alles, alles is een evolutie en misschien hebben we hier over twintig jaar wel meer antwoorden op.

 

Dan, een hele belangrijke, waar we vele malen strenger op zijn geworden in die jaren, dat is roken. En dat is misschien wel het duidelijkste punt. Roken en buikwandcorrectie gaan absoluut niet samen. En zo heeft men gezien in die studie dat meer dan 80% van de chirurgen een operatie zal uitstellen als iemand actief rookt. En dat is terecht.

 

En steeds vaker zien we ook dat nicotine getest wordt. Zijnde voor de operatie dat de patiënt getest wordt of dat er nog recent gebruik van nicotine geweest is. Niet om lastig te doen, maar omdat wij weten wat de gevolgen kunnen zijn. Want het openvallen van een wonde, infectie van een wonde, dat kan echt wel een probleem geven. Dat kan echt wel heel vervelend worden voor de patiënt. En daarom zijn wij daar ook zo strikt in.

 

Wat werd nog bevraagd in die studie? Wel een heel specifiek voorbeeld, namelijk de combinatie van een buikwandcorrectie en zwangerschap. Vroeger was het antwoord eigenlijk redelijk eenvoudig, wacht met zo'n ingreep tot na je laatste zwangerschap.

 

Tijdens zo'n zwangerschap gaat er heel veel veranderen aan de buik. De buik gaat in volume toenemen, die huid moet volgen en afhankelijk van de kwaliteit van je huid en andere factoren, dit gaat bepalen of de huid nadien ook terug krimpt wanneer de baby geboren wordt.

 

Nu, vandaag is dat iets genuanceerder. Het is zo dat we nu ook voor een zwangerschap deze ingreep al zouden doen, omdat meer en meer literatuur aan bod komt, of meer en meer literatuur naar boven komt, die aantoont dat vrouwen ook na een zwangerschap nog steeds tevreden zijn over het resultaat. Dat vergt wel een goede uitleg voor ons als chirurg, dat betekent dat we heel duidelijk aan de patiënt op voorhand moeten uitleggen, heel duidelijk realistische verwachtingen moeten proberen stellen en eigenlijk patiënt per patiënt gaan bekijken, komt mevrouw in aanmerking, ja dan nee.

 

Begrijpt zij dat na de zwangerschap dat het er anders kan gaan uitzien, en dat anders, is dat dan nog steeds goed of niet meer? En als het eerder dat laatste is, ja dan gaan we nog steeds opteren om zo'n ingreep pas te doen na de laatste zwangerschap.

 

In het artikel wordt ook gesproken over het uitvoeren van combinatie-ingrepen, zijnde dus een buikwandcorrectie gecombineerd met een operatie elders op het lichaam.

 

En een frequent voorbeeld daarbij is een combinatie van buikwand en borst. Dat is iets wat vroeger al uitgevoerd werd en wat op de dag van vandaag nog steeds wel regelmatig wordt gedaan. De belangrijkste bemerking daarbij is, aan de ene kant lijkt het interessant, want je hebt een bepaalde herstelperiode dat je het rustig aan dient te doen.

 

Dat is dan maar één keer die herstelperiode in plaats van twee keer na elk jaar. Maar aan de andere kant, langere operaties betekenen ook meer belasting voor het lichaam. En ook daar dienen wij grenzen af te bakenen, en is dat een beslissing waar toch goed over nagedacht moet worden en alles goed in rekening moet worden gebracht. We zeggen daar niet zomaar bij iedereen ja op.

 

Nu, wat betekent dit concreet voor jou als patiënt? Die ingreep heeft de tand des tijds echt wel doorstaan. Het is op zich een routine-ingreep, het is een veilige ingreep maar het is en blijft chirurgie. Dus er zijn nog altijd complicaties mogelijk, ook al is er een constante evolutie bezig om die complicaties zoveel mogelijk te vermijden, je hebt als chirurg gewoon niet alle factoren in de hand.

 

Je hebt ook als patiënt niet alle factoren in de hand, dus de chirurgie blijft toch iets waar je echt goed over moet nadenken en waar je je goed moet laten bijstaan, zowel voor de operatie, tijdens de operatie, na de operatie. Zoek een chirurg die bedreven is, zoek een chirurg waar je je goed bij voelt en als je daar vragen over hebt, waar je dan bij terecht kan.

 

 Absoluut. En dat is iets wat over twintig jaar nog altijd gaat gelden denk ik. Dat gaat inderdaad nooit veranderen. Dank je wel voor het luisteren. Dank je wel, tot de volgende keer. Daag!

 

​